Jarenlang heb ik gedacht dat het om het vliegen zelf ging. Maar wat mij werkelijk in de greep hield, was het gevoel de controle kwijt te zijn. Niet kunnen ingrijpen. Niet kunnen vluchten. Dat gevoel wakkerde een angst aan die dieper zat dan ik zelf kon plaatsen. Een angst voor de angst zelf. De manier waarop ik daarmee omging? Medicatie, drank en vermijding met behulp van een trukendoos vol excuses om maar niet te hoeven voelen of confronteren.

Totdat ik bij Stichting VALK aanklopte.

Wat ik daar vond, was niet alleen een programma, maar vooral begrip, geduld en kennis. En de ruimte om stil te staan bij waar ik werkelijk stond. Mijn eerste poging om weer te vliegen liep spaak. Maar het zaadje was geplant. Ruim anderhalf jaar later, bij mijn tweede poging, voelde ik: ik ben er klaar voor. Sindsdien ben ik naar Praag gevlogen, en afgelopen zomer zelfs met mijn zonen naar Side. Daar vroeg één van hen of ik mee ging paragliden. En ik deed het. We stegen op. Samen. Gespannen maar geen paniek. Met open armen in de lucht.

Het is lastig uit te leggen wat er met je gebeurt als je leert loslaten. Niet als trucje. Niet met een pilletje. Maar écht loslaten. Vanuit inzicht. Vanuit vertrouwen. Dat proces heeft mijn leven veranderd. Niet alleen in de lucht, maar juist op de grond. Ik voel me vrijer. Lichter. En dat merkt mijn omgeving ook. Mensen zeggen dat ik zachter ben geworden. Stabieler en liefdevoller zelfs. De scherpe randjes zijn eraf.

Dankzij de begeleiding van Stichting VALK heb ik niet alleen leren vliegen, maar vooral leren leven. In november staat mijn volgende vlucht gepland: Rome. En ik kijk ernaar uit.

Aan iedereen die twijfelt of denkt dat het niet meer gaat lukken: het kan écht anders. En Stichting VALK kan daarbij een sleutelrol spelen. Aan het team: bedankt voor jullie kennis, jullie liefde en jullie geloof in mij. Jullie hebben me letterlijk en figuurlijk in beweging gebracht.